jedno z możliwych środowisk życia - las Rodzina: Puszczykowate - Strigidae

Puszczykowate - rodzina ptaków z rzędu sów, podgromady ptaków nowoczesnych (Neornithes) - obejmuje gatunki mięsożerne (ok. 160 gatunków). Puszczykowate występują na wszystkich kontynentach poza Antarktydą. Zamieszkują różnorodne środowiska: leśne, górzyste, stepowe, pustynne i krzewiaste.

Niektóre gatunki prowadzą dzienny, a inne - nocny tryb życia. Długość ich ciała waha się od 17 do 75 cm, waga - od 0,4 do 4 kg.

Cechy charakterystyczne
  • duże oczy umieszczone z przodu głowy,
  • mocny dziób,
  • duża głowa,
  • stosunkowo krótkie nogi,
  • okrągła szlara utworzona z piór przedniej części głowy,
  • zwykle opierzony skok,
  • upierzenie miękkie, gęste, przeważnie szare i brązowawe z ciemniejszym kropkowaniem lub prążkowaniem.
Samice puszczykowatych są zwykle większe od samców. Ptaki te odżywiają się średnimi i małymi kręgowcami, ptakami, płazami, gadami i rybami oraz większymi bezkręgowcami. W jednym lęgu składają 1-7 jaj, których inkubacja trwa 15-35 dni.





Puchacz - Bubo bubo

Puchacz - jeden z największych gatunków ptaków z rodziny puszczykowatych (Strigidae), rzędu sów (Strigiformes) - występuje w kilku podgatunkach w całej prawie Europie, Azji Środkowej i Afryce Północnej. Zamieszkuje stare, rozległe i gęste lasy (częściej iglaste) z wykrotami, często w pobliżu bagien i jezior, zarówno na nizinach jak i w górach. W niektórych rejonach puchacze osiedlają się w sąsiedztwie ludzi, jeśli znajdą tam odpowiednie miejsce do wylęgu i obfite żerowiska. Dobrymi miejscami zdobywania pokarmu mogą być wysypiska śmieci, które obfitują w szczury.

Puchacz (największa osiadła krajowa sowa) osiąga ok. 70 cm długości i ok. 165 cm rozpiętości skrzydeł. Jego waga może dochodzić do czterech kg. Żyje do 30 lat. Samica jest znacznie większa od samca. Cechą charakterystyczną puchacza są duże, odstające kępy piór na głowie, wyglądające jak "uszy", oraz wielkie pomarańczowo zabarwione oczy i biały podbródek. Ponadto puchacz ma dużą okrągłą głowę, zaokrąglone skrzydła i krótki ogon. Upierzenie tej sowy jest brązowawe z ciemnym kreskowaniem. Puchacze polują w nocy. Żywią się ssakami i ptakami (od myszy do zająca i od wróbla do jastrzębia). Nie gardzą również płazami, gadami, a nawet - owadami. Zjadają również pokarm roślinny prawdopodobnie w celu ułatwienia trawienia.

Puchacz często zajmuje opuszczone gniazda innych ptaków np. myszołowa lub bociana czarnego. Te, które osiedliły się w górach, gnieżdżą się na półkach i w załomach skalnych. Pary, które zamieszkały na bagnach i w lasach, zwłaszcza podmokłych (np. olsach), składają jaja wprost na ziemi, chętnie pod osłoną korzeni. Wreszcie te, które zdecydowały się zagnieździć na drzewie, wybierają drzewo najczęściej iglaste i lokują się w środku korony, w rozwidleniu konarów lub rzadziej - w dziupli. Puchacz Wyprowadza 1 lęg w roku. W marcu lub w początkach kwietnia samica składa 2-4 białe jaja o grubej, chropowatej skorupce, które wysiaduje przez 34-36 dni. Młode pozostają w gnieździe przez ok. 35 dni.

W Polsce puchacza można spotkać w Karpatach i na Mazurach, na Pomorzu i w Puszczy Białowieskiej. Gatunek ten jest w naszym kraju rzadki, ale jego liczebność stopniowo wzrasta. W niektórych krajach Europy puchacz nie występuje wcale. Puchacz należy do gatunków chronionych.

głosy
posłuchajtyp plikurozmiar
puchacz - śpiew samcamp3100 kb
samica puchaczamp330 kb
puchacz - głos alarmowymp355 kb

rodzaje i gatunki
Alfabetyczny spis ptaków




Pójdźka - Athene noctua

Pójdźka - niewielki (mniejszy od gołębia) osiadły ptak z rodziny puszczykowatych (Strigidae), rzędu sów (Strigiformes) - występuje w Europie (poza Półwyspem Skandynawskim), w północnej Afryce i na Saharze oraz w Azji centralnej aż do Oceanu Spokojnego. Zamieszkuje parki i zadrzewienia śródpolne ze starymi dziuplastymi drzewami w pobliżu osiedli ludzkich. Zasiedla niekiedy opuszczone zabudowania i ruiny.

Pójdźka osiąga 23-25 cm długości ciała, 58 cm rozpiętości skrzydeł i wagę 100-225 g. U tych ptaków nie obserwuje się dymorfizmu płciowego w ubarwieniu. Wierzch ciała jest brązowoszary pokryty kolistymi kremowymi lub białymi cętkami, które są najmniejsze na głowie, a największe - na skrzydłach. Spód ciała jest biały albo kremowy, upstrzony podłużnymi, brązowymi plamami. Lotki i sterówki są brązowe z jasnymi plamkami, które układają się w poprzeczne pasy. Skok tych sów jest obficie opierzony. Szlara, kolistego kształtu, jest szara, ciemniejsza w okolicy dzioba. Pójdźka ma krępą budowę ciała, dużą głowę i żółte oczy. Pójdźka jest aktywna w ciągu dnia i po zmierzchu. Poluje na drobne gryzonie, gady, płazy, większe owady, rzadziej - na małe ptaki. W latach, gdy pokrywa śnieżna utrzymuje się dość długo i występują silne mrozy, wiele z tych sów ginie.

Pójdźka zakłada gniazda w dziuplach drzew, na strychach i w szczelinach zabudowań. Na przełomie kwietnia i maja samica składa 2-5 jaj, które sama wysiaduje przez ok. 27-28 dni. Młode opuszczają gniazdo po miesiącu od wyklucia, ale latać potrafią dopiero po następnych dwóch tygodniach. Pójdźka wyprowadza 1 lęg w roku.

W Polsce Pójdźka jest ptakiem średnio licznym lęgowo. Jest objęta ochroną gatunkową.

głosy
posłuchajtyp plikurozmiar
pójdźka1mp323 kb
pójdźka2wav27 kb
pójdźka3wav45 kb
pójdźka4mp347 kb
pójdźka - wołaniewav7 kb

rodzaje i gatunki
Alfabetyczny spis ptaków




Sowa uszata - Asio otus

Sowa uszata - ptak z rodziny puszczykowatych (Strigidae), rzędu sów (Strigiformes) - występuje w trzech podgatunkach w Europie, Azji i Ameryce Północnej. Zamieszkuje skraje starych wysokopiennych lasów iglastych i mieszanych, zadrzewienia śródpolne i nadrzeczne oraz rozległe tereny parkowe. W pobliżu osad ludzkich jest rzadko spotykana.

Sowa uszata jest bardzo podobna do puchacza, jest od niego znacznie mniejsza. Osiąga 37 cm długości ciała, 90 cm rozpiętości skrzydeł i wagę 200-435 g. Ubarwienie obu płci jest jednakowe: brązowe z beżowymi, ciemno nakrapianymi elementami. Szlara tych sów jest wyraźna, wokół pomarańczowych oczu - brązowa, przechodząca w szarobeżową. Głowę ozdabiają pęczki piór przypominające uszy. Lot tych ptaków jest wolny, ślizgowy i bardzo cichy. Sowy te prowadzą nocny tryb życia, ale największą aktywność przejawiają o zmierzchu i o świcie. Polują głównie na gryzonie leśne, zwłaszcza norniki. Sporadycznie łowią ptaki. Uszatka w ciągu jednego lata potrafi zjeść ponad 1000 gryzoni. Niestrawione resztki pokarmu (sierść i kości) w postaci wałeczkowatych lub kulistych grudek (wypluwek) wydala przez dziób, ponieważ, jak wszystkie sowy, nie posiada ujścia jelita grubego, czyli kloaki.

Uszatka zajmuje opuszczone gniazda wron, sójek, srok i innych ptaków drapieżnych, czasami gnieździ się w dziuplach. W kwietniu samica składa 3-6 białych jaj o grubej gładkiej skorupce, które wysiaduje przez 25-30 dni. Samiec w tym czasie dokarmia samicę. Pierwszym okryciem piskląt jest biały puch. Młode opuszczają gniazdo po ok. 28 dniach. Sowa uszata wyprowadza 1-2 lęgi w roku (drugi lęg przypada na lipiec).

W Polsce sowa uszata należy do ptaków niezbyt licznych lęgowo i zimujących. Jest pod ochroną.

głosy
posłuchajtyp plikurozmiar
sowa uszatawav22 kb
sowa uszata - młodewav19 kb
sowa uszata - samicawav5 kb
sowa uszata - nawoływanie samicymp352 kb
sowa uszata - śpiew samcamp337 kb
klaskanie skrzydłami podczas zalotówmp316 kb
samiec i samicamp384 kb

rodzaje i gatunki
Alfabetyczny spis ptaków




Sowa błotna - Asio flammeus

Sowa błotna(uszatka błotna, błotnica) - częściowo wędrowny ptak z rodziny puszczykowatych (Strigidae), rzędu sów (Strigiformes) - występuje w Europie, Azji, Ameryce Północnej i Południowej, na Karaibach, Hawajach i wyspach Galapagos. Zasiedla wrzosowiska, doliny rzek i obszary nadmorskie: bagna, torfowiska, podtopione pastwiska i łąki. W górach nie występuje. Sowy błotne na zimę odlatują bardziej na południe, gdzie klimat jest łagodniejszy.

Sowa błotna ma smukłą sylwetkę, małą, okrągłą głowę i żółte oczy. Na piersiach ma podłużne kreskowanie. Jej "uszy" (utworzone z piór) są mniejsze niż u sowy uszatej i osadzone tuż nad brwiami. Sowa błotna osiąga długość ciała 37 cm, rozpiętość skrzydeł 100 cm, i wagę 260-425 g. W odróżnieniu od sowy uszatej unika siadania nawet na niskich krzewach - często siada na ziemi. Jest aktywna wieczorem i w dzień. Poluje na terenach otwartych, głównie na gryzonie. W Polsce są to głównie myszy, a na dalekiej północy - przeważnie lemingi. W latach, gdy gryzoni jest mało, liczebność tych sów w Polsce może spaść nawet do kilkunastu par, które nie przystępują do lęgów. Sowy błotne mogą czasem tworzyć zgrupowania noclegowiskowe liczące do 200 osobników. Głos tej sowy można usłyszeć zarówno w dzień, jak i w nocy. Uszatki błotne odbywają częste loty godowe z szybkimi uderzeniami skrzydeł, tzw. "klaskaniem".

Sowy te gnieżdżą się pojedynczo lub w małych grupach. Wybór terytorium i jego obrona należą do samca. Gniazdo stanowi płytkie zagłębienie w ziemi wyścielone suchą trawą. Jest ono położone w suchym miejscu wśród niskiej roślinności, a w jego pobliżu zawsze znajduje się wzniesienie, z którego samiec może obserwować okolicę. Jest to jedyna z gnieżdżących się w Polsce sów, która wyściela swoje gniazdo. Sowy błotne wyprowadzają 1 lęg w roku. W maju samica składa 4-10 białych jajo grubej skorupce, które sama wysiaduje przez 24-28 dni. Młode opuszczają gniazdo po 25 dniach, jednak jeszcze przez długi czas pozostają pod opieką rodziców. Sowa błotna osiąga dojrzałość płciową w pierwszym roku życia.

Sowa błotna jest najrzadsza ze wszystkich lęgnących się w Polsce sów - jej liczebność nie przekracza 100 par. Główne lęgowiska w naszym kraju występują na północnym wschodzie, zwłaszcza w dolinie Biebrzy, lecz pojedyncze stanowiska zaobserwowano również na Pomorzu i Lubelszczyźnie. Sowy te przylatują do Polski w kwietniu-maju, a odlatują w październiku. Gatunek ten jest objęty ścisłą ochroną.

głosy
posłuchajtyp plikurozmiar
sowa błotna- śpiew godowy samcamp357 kb
klaskanie skrzydłamimp333 kb
sowa błotna - samicamp327 kb
jeszcze 1 głos samicymp310 kb
jeszcze raz samicamp370 kb
sowa błotna - nawoływaniewav12 kb

rodzaje i gatunki
Alfabetyczny spis ptaków




Sóweczka - Glaucidium passerinum

Sóweczka - niewielki osiadły ptak z rodziny puszczykowatych (Strigidae), rzędu sów (Strigiformes) - występuje w tajdze Eurazji od Półwyspu Skandynawskiego po Morze Ochockie. Spotkać ją można lokalnie w Alpach, Karpatach i Pirenejach. Zamieszkuje bory i lasy mieszane.

Sóweczka należy do najmniejszych sów, jest nieco większa od wróbla domowego. Osiąga 17 cm długości ciała, rozpiętość skrzydeł 35 cm i wagę 47-83 g. Upierzenie obu płci jest jednakowe: wierzch ciała ciemnobrązowy z jasnymi plamkami, spód białawy z ciemnymi podłużnymi kreskami, skrzydła brunatne z jasnymi plamkami, ogon brunatny, biało prążkowany. Sóweczka ma małe, żółte oczy pod białymi brwiami, oraz niewielką, szarą szlarę. Ogon sóweczki jest charakterystycznie zadarty do góry, a skok i palce są gęsto pokryte miękkimi piórami. Ptak ten jest aktywny w ciągu dnia i o zmierzchu. Żywi się drobnymi leśnymi ptakami, gryzoniami i większymi owadami. sóweczki chętnie siadają na czubku drzewa.

Sóweczka gnieździ się zwykle na starych drzewach, w wysoko umieszczonych dziuplach (zwykle po dzięciole dużym). W maju samica składa 4-7 jaj, które wysiaduje przez 28-30 dni. Pisklęta sóweczki (w odróżnieniu od innych sów) wykluwają się jednocześnie, i z reguły wszystkie przeżywają do wylotu. Młode opuszczają gniazdo równocześnie po około czterech tygodniach i od razu potrafią latać. Sóweczki wyprowadzają 1 lęg w roku.

W Polsce sóweczka jest nieliczna lęgowo, głównie w górach (lasy górskie i bory Dolnośląskie) oraz na wschodzie (Puszcza Białowieska). Gatunek ten jest pod ochroną.

głosy
posłuchajtyp plikurozmiar
sóweczka1mp323 kb
sóweczka2wav28 kb
sóweczka - głos samca i samicy (cichy, delikatny pisk)mp338 kb

rodzaje i gatunki
Alfabetyczny spis ptaków




Syczek - Otus scops

Syczek - ptak z rodziny puszczykowatych (Strigidae), rzędu sów (Strigiformes) - występuje w kilku podgatunkach w południowej, środkowej i wschodniej Europie, północnej Afryce, Azji Mniejszej, w Azji środkowej, zachodniej i południowej, aż do Japonii, Filipin i Półwyspu Malajskiego. Zamieszkuje pagórkowate tereny z lasami liściastymi lub mieszanymi, kępy wysokich drzew liściastych, brzegi strumieni zarośniętych starodrzewiem, aleje, parki, ogrody i stare sady. Na zimę przenosi się do Afryki północnej i nad Morze Śródziemne.

Syczek jest nieco większy od sóweczki (jest mniej więcej wielkości drozda). Osiąga długość ciała ok. 20 cm, rozpiętość skrzydeł ok. 52 cm i wagę 60-135 g. U tych ptaków występują dwie odmiany barwne: szara i ruda, przy czym obie płci są ubarwione jednakowo (nie obserwuje się dymorfizmu płciowego w ubarwieniu). Szarobrązowa szlara syczka jest niezbyt widoczna. Spód ciała jest jaśniejszy, a lotki i sterówki mają ciemne, poprzeczne prążki. Na głowie syczka występują dwa niewielkie czubki z piór ("uszy"), ukośnie skierowane do tyłu. syczek jest aktywny tylko w nocy. Poluje głównie na większe owady, rzadziej - na małe gryzonie, gady i ptaki.

Syczek gniazduje w dziuplach starych drzew, a wyjątkowo zajmuje opuszczone gniazda srok lub wron. W maju samica składa 3-6 okrągłych, białych, błyszczących jaj, które wysiaduje przez ok. 25 dni. Młode opuszczają gniazdo po 3 Ptaki te wyprowadzają 1 lęg w roku.

Sowa ta jest w Polsce rzadko spotykana. Od ponad 100 lat gniazduje na południu Słowacji, a ostatnio lęgi odnotowano także w Czechach. Gatunek jest pod ochroną.

głosy
posłuchajtyp plikurozmiar
syczek1mp323 kb
syczek2wav50 kb
syczek nad strumieniemwav59 kb

rodzaje i gatunki
Alfabetyczny spis ptaków




Sowa włochata - Aegolius funereus

Sowa włochata, włochatka - średniej wielkości osiadły ptak z rodziny puszczykowatych (Strigidae), rzędu sów (Strigiformes) - występuje w północnych rejonach Eurazji. Zamieszkuje tajgę i lasy iglaste, unika lasów czysto liściastych. Szczególnie lubi bory z świerkami i jodłami.

Włochatka osiąga długość ciała ok. 25 cm, rozpiętość skrzydeł ok. 50 cm i wagę 90-215 g. U tych ptaków nie obserwuje się dymorfizmu płciowego w ubarwieniu, jednak samice są większe od samców. Głowa i grzbiet włochatki są brązowe z białawym perełkowaniem, spód ciała - białawy z ciemnymi podłużnymi plamami, a na brązowych skrzydłach i ogonie widnieją jasne plamki. Kolista szlara jest wyraźna, jasna, z ciemnobrązowym kołem wokół oczu. Skok i palce włochatki są obficie opierzone. Oczy tych sów są jasnożółte. Włochatka prowadzi nocny tryb życia. Podczas polowania posługuje się głównie słuchem. Jej pokarmem są głównie drobne gryzonie leśne, a także drobne ptaki i owady. Sowa włochata potrafi gromadzić zapasy na zimę. Gdy pokarmu jest pod dostatkiem, w wybranych dziuplach gromadzi znaczne nieraz ilości upolowanych zwierząt.

Włochatka gnieździ się w dziuplach starych drzew (np. po dzięciole czarnym), rzadziej wykorzystuje na gniazda budki lęgowe. W latach gdy gryzoni jest szczególnie mało, włochatka, jak wiele innych sów, nie przystępuje do rozrodu. W marcu-maju samica składa 3-6 jaj, które wysiaduje przez 25-29 dni. Samiec w tym okresie dokarmia samicę. Młode opuszczają gniazdo po ok. 30 dniach. Włochatka wyprowadza 1 lęg w roku, ale w latach szczególnej obfitości pokarmu może wyprowadzać nawet 2 lęgi.

W Polsce włochatka jest nieliczna lęgowo, w północnych rejonach kraju (w pasie pojezierzy) i w górach, a także w Borach Dolnośląskich. Gatunek ten podlega ochronie.

głosy
posłuchajtyp plikurozmiar
włochatka1wav24 kb
włochatka2wav16 kb

rodzaje i gatunki
Alfabetyczny spis ptaków




Puszczyk - Strix aluco

Puszczyk - osiadły ptak z rodziny puszczykowatych (Strigidae), rzędu sów (Strigiformes) - zamieszkuje brzegi starych drzewostanów, w pobliżu pól i łąk. Spotkać go można w parkach i szpalerach ze starymi, dziuplastymi drzewami, niekiedy w zabudowaniach i w centrach dużych miast.

Puszczyk, ptak nieco większy od wrony, ma krępą budowę ciała. Osiąga długość ciała ok. 40 cm, rozpiętość skrzydeł ok. 97 cm i wagę 310-660 g. Puszczyki mogą być szare lub brązowe. Na skrzydłach znajdują się trzy rzędy białawych plam. Oczy puszczyków są duże, ciemnobrązowe, nogi - upieżone aż po końce palców, ogon - krótki, głowa - okrągła bez"uszu". Puszczyki są aktywne w nocy. W ciągu dnia kryją się w dziuplach i szczelinach. Większość swoich ofiar puszczyki łapią w lesie, ale polują też na polach i w pobliżu zabudowań. Ich pożywieniem są drobne ssaki - głównie gryzonie, a także ptaki i płazy. Zjadają również bezkręgowce - np. dżdżownice, ślimaki i większe owady.

Puszczyki gniazda zakładają w starych dziuplach, niekiedy zajmują opuszczone gniazda srok lub wron. Mogą się też zagnieździć na zacisznym strychu lub nawet w kominie. Ich okres godowy rozpoczyna się już w styczniu i lutym. W marcu samica składa 2-5 białych jaj, które wysiaduje przez 28-30 dni. Pisklęta opuszczają gniazdo po ok. 30 dniach. Młode sowy wychodzą z dziupli dużo wcześniej niż potrafią latać. Spacerując po gałęziach drzew, często spadają na ziemię. Ponieważ są tam narażone na ataki drapieżników, szybko uciekają (na piechotę) z powrotem na drzewo. Ostre szpony i silne nogi pomagają im we wspinaczce. Młodą sowę siedzącą na ziemi należy zostawić w spokoju lub ewentualnie można ją posadzić na gałęzi, a z pewnością poradzi sobie sama. Puszczyki wyprowadzają 1 lęg w roku.

Puszczyki są licznymi ptakami lęgowymi na terenie całego kraju, głównie w Karpatach i na Mazurach. Są ptakami chronionymi.

głosy
posłuchajtyp plikurozmiar
puszczyk - śpiew godowy samcawav10 kb
puszczyk - samica i samiecwav56 kb
pisklę puszczykamp316 kb
dialog puszczykówwav53 kb

rodzaje i gatunki
Alfabetyczny spis ptaków




Sowa mszarna - Strix nebulosa

Sowa mszarna, puszczyk mszarny - duży ptak z rodziny puszczykowatych (Strigidae), rzędu sów (Strigiformes) - występuje w tajdze Europy, Azji i Ameryki Północnej.

Jest wielkości puchacza (Bubo bubo). Osiąga długość ciała ok. 65-70 cm, rozpiętość skrzydeł ok. 140-145 cm i wagę 490-1900 g. Puszczyk mszarny ma silnie opierzone nogi, a jego głowa pozbawiona jest "uszu". Szlara tej sowy jest duża, kolista, z koncentrycznymi pierścieniami. Ubarwienie obu płci jest jednakowe: Pióra na wierzchu ciała są ciemne z nieregularnymi szarymi i brudnobiałymi plamami, a pióra na spodzie - białe, również z plamami, ale ciemnymi i podłużnymi. Brązowe lotki i sterówki są również upstrzone jasnymi plamami. Sowa mszarna poluje nocą i w dzień na małe ssaki i ptaki.

Gniazdo zakłada często na szczycie złamanego pnia. Zajmuje też opuszczone gniazda dużych ptaków (np. z rzędu sokołowych), w środku korony na wysokości 6-10 m. Gnieździ się niekiedy w obszernych dziuplach, a w rzadkich przypadkach - bezpośrednio na ziemi. W kwietniu samica składa 3-5 jaj, które sama wysiaduje przez ok. 30 dni. Puszczyk mszarny wyprowadza 1 lęg w roku.

W Polsce tylko sporadycznie sowy te gnieżdżą się w Puszczy Białowieskiej. Rzadko zalatują w głąb kraju. Należą do ptaków chronionych.

głosy
posłuchajtyp plikurozmiar
sowa mszarna - samiecwav15 kb
sowa mszarna - pisklęmp320 kb

rodzaje i gatunki
Alfabetyczny spis ptaków




Sowa uralska - Strix uralensis

Sowa uralska, puszczyk uralski - osiadły ptak z rodziny puszczykowatych (Strigidae), rzędu sów (Strigiformes) - zamieszkuje Europę i Azję. Występuje w tajdze, w starych, wysokich lasach iglastych lub mieszanych o słabo rozwiniętym podszycie. Południowa granica zasięgu przebiega przez Mazury. Izolowane populacje można spotkać w Karpatach i Alpach.

Są to duże ptaki, osiągające długość ciała ok. 59-65 cm, rozpiętość skrzydeł ok. 100-200 cm i wagę 450-1400g. Obie płci są jednakowo ubarwione. Samice są znacznie większe od samców. Puszczyk uralski ma długi, silnie prążkowany ogon i szarobiaławe upierzenie z grubym brązowym kreskowaniem. Szlara tych sów ma kształt koła, a tworzące ją pióra mają czarne stosiny i szare promienie. Puszczyki uralskie żywią się średniej wielkości ssakami i ptakami. Ich nawoływania można usłyszeć w ciągu całego roku, choć najczęściej odzywają się jesienią. Głos alarmowy puszczyka uralskiego brzmi podobnie do szczekania psa.

Puszczyk uralski gniazduje w dużych dziuplach i opuszczonych gniazdach ptaków drapieżnych (sokołowych). Gniazda swoje zakłada w głębi lasu. W lutym-maju samica składa 2-4 jaj, które wysiaduje przez 27-29 dni. Pisklęta opuszczają gniazdo po ok. 34 dniach. Ptaki te wyprowadzają 1 lęg w roku. W pobliżu miejsca rozrodu puszczyk uralski jest bardzo agresywny. Ze swojego terytorium przepędza inne sowy, a w obronie młodych potrafi atakować nawet człowieka.

W Polsce sowa ta jest nieliczna lęgowo w Karpatach, na Mazurach oraz prawdopodobnie na Śląsku. Ptak ten jest objęty ochroną.

głosy
posłuchajtyp plikurozmiar
puszczyk uralskimp347 kb
puszczyk uralski - śpiewwav24 kb
puszczyk uralski z dalekawav13 kb
osobnik młodocianymp367 kb
puszczyk uralski - głos alarmowymp375 kb
samica i samiecmp361 kb

rodzaje i gatunki
Alfabetyczny spis ptaków




Sowa jarzębata - Surnia ulula

Sowa jarzębata - ptak z rodziny puszczykowatych (Strigidae), rzędu sów (Strigiformes) - występuje w lasotundrze i w tajdze Skandynawii, Europy Wschodniej, Azji i Ameryki Północnej. Ostatnio południowa granica występowania przesuwa się ku północy. Spotkać ją można w starych, wysokich lasach w pobliżu terenów otwartych: wyrębów, polan i dolin rzecznych.

U sów jarzębatych występuje słabo zaznaczony dymorfizm płciowy. Upierzenie obu płci jest podobne: wierzch ciała ciemnobrązowy, pokryty białymi plamami, tworzącymi nieregularne, poprzeczne pasy, Pierś i brzuch białe, z drobnym, poprzecznym rysunkiem, lotki brązowe pokryte białymi plamami, na ogonie widnieją poprzeczne białe prążki. Jej szlara jest duża, wyraźna, szara w pobliżu dzioba, dalej biała, a na obrzeżach - ciemna. Sowa jarzębata ma silnie opierzone nogi i długi ogon. Osiąga długość ciała ok. 38-40 cm, rozpiętość skrzydeł ok. 78-80 cm i wagę 215-380 g. Ptaki te są aktywne w nocy, ale polują również w dzień. Żywią się gryzoniami i drobnymi ptakami. Sposobem polowania przypominają jastrzębia. Czatując na zdobycz siedzą pochylone do przodu i miarowo poruszają ogonem.

Sowa jarzębata bardzo rzadko zalatuje w północne rejony Polski. Należy do gatunków chronionych.

głosy
posłuchajtyp plikurozmiar
sowa jarzębatawav45 kb
sowa jarzębata - samiecmp339 kb
sowa jarzębata, młodewav14 kb

rodzaje i gatunki
Alfabetyczny spis ptaków




Sowa śnieżna - Nyctea scandiaca

Sowa śnieżna - duży ptak z rodziny puszczykowatych (Strigidae), rzędu sów (Strigiformes) - występujew tundrze Ameryki Północnej i Eurazji, zwykle na zboczach pagórków, w pobliżu dużych zbiorników wodnych, a po lęgach na stepach, polach i bagnach, w dolinach rzek i na wybrzeżach morskich.

Sowa śnieżna osiąga długość ciała ok. 60 cm, rozpiętość skrzydeł ok. 160 cm i wagę 1320-2600 g. U tych ptaków występuje dymorfizm płciowy w wielkości i ubarwieniu: samiec - prawie czysto biały, z niewielką ilością brązowych plamek, najliczniejszych na lotkach, sterówkach i pokrywach skrzydłowych; Samica - większa od samca, również biała ale pokrywające ją plamki zlewają się w poprzeczne pasy. Sowa śnieżna ma wyraźną, białą szlarę, wokół dzioba długie, miękkie pióra oraz obficie opierzone nogi i palce. Jest aktywna również w ciągu dnia. Jej głównym pokarmem są zające i lemingi, rzadziej ptaki.

Ponieważ w tundrze brakuje wysokich drzew, sowa ta zakłada gniazda w płytkich zagłębieniach bez wyściółki.

Gdy sowa śnieżna pojawia się w Polsce, to znaczy, że na północy brakuje pożywienia. W naszym kraju gatunek ten jest bardzo nieliczny. Można go spotkać jedynie w zimie (zimują przeważnie młode osobniki). Gatunek objęty jest ochroną.

głosy
posłuchajtyp plikurozmiar
sowa śnieżna1mp312 kb
sowa śnieżna2wav27 kb

rodzaje i gatunki
Alfabetyczny spis ptaków




Alfabetyczny spis ptaków



sowy
rzędy ptaków